အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးေသာ အိပ္မက္

ေနကေတာ့ အလုိက္သင့္ အလ်ားသင့္ ဆက္၀င္သြား
ေနလံုးႀကီးမရွိေတာ့မွ ည ဟာ ပိုၿပီး လွဳပ္ရွားအသက္၀င္
ႏုတ္ဆက္သြားရေတာ့မယ္ ့ လက္တစ္စံုအတြက္
အတိတ္ဟာ ေၾကကြဲစရာလား ၀မ္းနည္းစရာလား
ဒြိဟေတြနဲ႕ မိုးေသာက္ၾကယ္ဟာ မ်က္ရည္စြန္းထင္
ဘ၀ ဟာ ထင္ထားတာထက္ ပိုတိုလြန္းတယ္
ဘာမွမလုပ္ရေသးဘူး ဘာကိုမွလည္း မေသခ်ာေသးဘူး
မက္ထားတဲ့ အိပ္မက္ေတြခမ်ာ ...
ေရွ႕ကိုသြားရမွာလား ေနာက္မွာက်န္ခဲ့ရမွလား
မေသခ်ာ ...
အေမွာင္ေတြထဲမွာ စိတ္ကေလးေမွာင္ေနလိုက္ပံုမ်ား
အရာရာဟာ မဟူရာအတိ
သတိရျခင္းေတြ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြ
မွဳန္ရီ၀ိုးတ၀ါး လမ္းမီးတိုင္ အလင္းကေလးနားၾကားက်န္ခဲ့
မင္းေပ်ာ္ခဲ့သလား ...
ငါကေရာ ေျပာခဲ့သင့္သလား မသိဘူးကြယ္ဆိုလဲ
ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကိုယ္ ဆက္ေလွ်ာက္ၾကရံုေပါ့
မင္းဘာမ်ား တတ္ႏိုင္မွာလဲ
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သက္ျပင္းေတြ ခပ္တိုးတိုးခ်ၿပီး
အားလံုးကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ဖို႕အဆင္သင့္
ဘာမွမခိုင္မာတဲ့ အိပ္မက္ေတြအတြက္
ဘာကတိေတြမ်ား ထပ္ေပးရအုန္းမလဲကြယ္
ေနာက္တစ္ခါေတြ ေနာက္ထပ္ေတြ ေနာက္ဘ၀ေတြ
ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ လေရာင္ငတ္မြတ္ၾကသူမ်ား
ကိုၾကယ္စင္ရယ္ ခင္ဗ်ားဆီေရာက္ဖို႕
ဟယ္ရီဟာ ဘယ္ႏွပ်ေလာက္ေစာင့္ရအုန္းမလဲလို႕
မိျဖဴက ေမးခိုင္းလိုက္တဲ့ညမွာမွ
ငါတို႕ အသည္းကြဲ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ...
ဂစ္တာထိုင္တီးမိလိုက္ပါေပါ့လား
သံုးေနက်ေ၀ါဟာရေတြထက္ ပိုၿပီး
ဘာေတြကိုမ်ား ခင္ဗ်ားကသံုးခ်င္ေသးလားလို႕
မေမးပါနဲ႕
အေျဖေပးပါကြယ္
မေျဖပါရေစနဲ႕
ေမးခြန္းတိုင္းအတြက္
လိုအပ္တာက အေျဖမွမဟုတ္တာ
ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ေတြနဲ႕ အသားက်တာ မက်တာ အသာထား
ခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြက ထင္ထားတာထက္ တိုလြန္းတယ္
ျပန္ပါရေစေတာ့
တစ္ခုခုေတြ အဆင္ေျပဖို႕မေျပဖို႕ထက္
ပံုမွန္၀တၱရားအတုိင္းပဲ သူ႕ဘာသာသူပဲ ဆက္လက္
ငါတို႕ေခတ္ကိုေရာက္မွာကိုလည္း ထားခဲ့
ကမၻာေျမၿငိမ္းခ်မ္းပါေစကိုလည္းထားခဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ထားခဲ့
ထားခဲ့ .... ပါ
ဒါေလးတစ္ခုေတာ့
အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ ထင္ရဲ႕ ...



လင္းေသြးအိမ္၊ေတာင္ေပၚေျမ၊
5.6.2014

အရင္လိုေတြပဲ ညေတြဟာလတ္ဆတ္ေနတုန္းပဲ

မေမွ်ာ္လင့္မိပါဘူး
ဘ၀ဟာ ဆတ္ေကာ့လက္ေကာ့ႏိုင္တတ္မွန္း
အိပ္မက္ တစ္ကီလိုထက္ပိုေသာ အလြမ္းလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ
ဒီမွာ လိုသေလာက္ရႏိုင္တယ္
အေ၀းက ေလလိွဳင္းေတြထဲမွာ
သံယသလိွဳင္းေတြမပါရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္
ငါဟာ လူလိမၼာတစ္ေယာက္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး
အေပအေတတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအိပ္မက္ဟာ
အဲဒီေလာက္ေတာ့ မကပ္သတ္ခဲ့ပါဘူး
မိုးတိမ္ေတြထဲက မိုးတိမ္တစ္ပြင့္ပါပဲ
မေသခ်ာခဲ့တာ ေသခ်ာသလိုလိုနဲ႕
ရုတ္တရက္ မင္းဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့
ငါ့ခမ်ာ ေသြးေတာ့မပ်က္သြားခဲ့တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ပါ
လမ္းဆံုဟာ ...
အဲဒီ႕မွာ မင္းလို ေတာ့ ဟက္တက္ကြဲမသြားခဲ့ဘူး
ေမ့ေမ့ေနတဲ့ မသိက်ိဳးကၽြံမွဳေတြအတြက္
ခြင့္မလႊတ္လုိက္ပါနဲ႕
ေလတိုက္သံၾကားတိုင္း မုန္တိုင္းတစ္ခုမဟုတ္ႏိုင္တာ
သိဖို႕ႀကိဳးစားခ်င္ ႀကိဳးစားပါ
မႀကိဳးစားခ်င္လည္း မႀကိဳးစားပါနဲ႕
နပိန္ကန္ခံခဲ့ရတာ ...
ၾကာေတာ့လည္း
ေအာက္သက္ေၾကေနေပါ့
ေမေမေရ ...
ပံုျပင္ေတြဟာ ငယ္ငယ္တုန္းကေလာက္ေတာ့ မခ်ိဳၿမိန္ေတာ့ဘူးေလ ...။



လင္းေသြးအိမ္၊ေတာင္ေပၚေျမ၊

ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ စကားစုမ်ား

အိပ္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ မ်က္လံုးေတြက ဖြင့္လို႕မရေအာင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ ဒီေလာက္အိပ္ခ်င္ေနမွန္းကိုမသိဘူး။
ေနပူလို႕လား။ ညက အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့လို႕လား။ ဘ၀ကပဲ ပ်င္းရိညည္းေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းလြန္းလို႕လား။
ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေလာေလာဆယ္ အိပ္ခ်င္ေနတာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။တကယ္ေတာ့
အိပ္တယ္ဆိုတာ ေသျခင္းအငယ္စားတစ္ခုပဲလို႕ေျပာၾကတယ္။ ဟိုေကာင္မ်ား အိပ္ေနလိုက္တာ ေသေနတဲ့
အတိုင္းပဲဆိုတဲ့ စကား ခင္ဗ်ားတို႕လည္းၾကားဖူးၾကမွာပါ ။
အဲသလိုေျပာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေလာက္မ်ား ေသခ်င္ေနလားမသိဘူး။ ေသတာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းသလား။
ေအးစက္တည္ၿငိမ္တယ္လို႕ေျပာႏိုင္မလား ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အရမ္းအရမ္းကို အိပ္ခ်င္ေနမိတယ္။ မာရီလင္မြန္႐ိုးက ဘ၀ကို တကယ္ပဲညည္းေငြ႕
ခဲ့ေလသလား။ အဲဒီ႕မင္းသမီး႐ွိေသးရင္ ကၽြန္ေတာ္သြားေမးမိမယ္ထင္တယ္။ ဘ၀ဟာ စိတ္ပ်က္ေျခာက္ေသြ႕ စရာ ေကာင္းသလား။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕မေကာင္းဘူးလား။ ငယ္ငယ္တုန္းက စိတ္ပညာ
စမ္းသပ္မွဳေမးခြန္းေတြေျဖတုန္းကေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ ၊ဘ၀ဆိုတာ ဘနဲ႕၀ေပါင္းထားျခင္းပဲ
တို႕ ဘာတို႕ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
အခုေရာ ဘ၀မွာ ဘာေတြဘာလိုဆက္လုပ္ၿပီး ဘာေတြဆက္ျဖည့္ဆည္းရမွာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မေတြး
တတ္ေသးပါဘူး။ လူဆိုတာ ေသျခင္းနဲ႕ မကင္းလႊတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ သိေနၿပီဆိုပါေတာ့။ ဒီလိုဆို ဘ၀ဟာ
ဘာမ်ားေျပာစရာ ေကာင္းမလဲဗ်ာ ။
 အရံွဴ းေပးျခင္းေတြနဲ႕ ေတာ့အဆံုးမသတ္ခ်င္ေသးတာေတာ့အမွန္ပါပဲ ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျပည့္အ၀ထိုက္တန္စြာ ငါေနရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အဆိုအမိန္႕ဆရာႀကီးေတြလို မာမာထန္ထန္ေျပာပစ္ခ်င္ေသးတာပါပဲ ။


လင္းေသြးအိမ္၊ေတာင္ေပၚေျမ၊

အဖိတ္အစင္မ်ားတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႕ ညေနကို ေပြ႕ဖက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္

     စည္း၀ါးနရီေတြနဲ႕ကိုက္ခဲ့တဲ့ည။ မေသခ်ာပါဘူးဆိုလည္း ဆက္သြားခ်င္ရင္ဆက္သြားေပါ့။ဘာမွေျပာ
စရာမရွိေတာ့ပါဘူး။ ညေနညိဳရီကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္တတ္ေတာ့လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ စံပယ္ရနံ႕တစ္ခုတစ္
ေလေတာင္ မစိုစြတ္ခဲ့ရဘူး။ ေ၀းသြားၿပီဆိုမွေတာ့ ဘာကို ဆက္လြမ္းရမလဲ။ မသိေတာ့ ။ တကယ့္ကို မသိ
တတ္ခဲ့ေတာ့တာပါ။ လြန္လြန္က်ဴ းက်ဴ းေတြကို မလြန္က်ဴ းဖို႕ ဘာမ်ား ဆက္ေျပာဖို႕လိုအပ္မလဲ ။ အဲဒီ႕ညတုန္းကေတာ့ သူမဟာ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးလို႕ ျငင္းခဲ့ဖို႕ေကာင္းတာေပါ့ ။ခုေတာ့ သူမဟာ
မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမွန္းမသိ ျဖစ္ေနေလေတာ့တယ္။ သိပ္ေတာ့လည္း အဆင္မေျပပါဘူး။
သူမဘာေတြကို ႀကိဳက္တတ္မွန္း အမွန္တကယ္ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ပါဘူး ။ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့တာက သူမဟာ
ဒါ၀င္ရဲ႕ သီအိုရီအရ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ ။

    ေမ်ာက္ေတြ အၿငိမ္မေနတတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ သူမကိုေတာ့ ေမ်ာက္လို႕မထင္
မိတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္မွားခဲ့ပါတယ္။ အမွန္ဆို အစကတည္းက သိသင့္တာေပါ့။ ဗ်ဴ ဟာေတြ မာယာအေသေတြအေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ ။အၾကမ္းဖ်င္း သူမဟာ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
ေလာက္ေပါ့။

      ထားပါေတာ့ ။ဧၿပီရဲ႕ေႏြေတြကိုလည္း ထားခဲ့ပါေတာ့ ။ဘာမွရစရာမက်န္ေတာ့တဲ့ ငါ့အတိတ္ေတြကို
လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့ ။အေျခအေနအရ ပူရာပူေၾကာင္းေတြကိုလည္း ထားခဲ့ပါေတာ့။ ထားစရာရွိတာ
ေတြ အကုန္လံုးတတ္အားသမွ် ထားခဲ့ပါေတာ့ ။

    အဦးအဖ်ားသည္ အဦးအဖ်ားျဖစ္အံ့။ ေကာင္းလင့္တည္း ေကာင္းလင့္တည္းဟု အိုၾကာျဖဴက မိန္႕ေလ
သည္။ ေက်ာက္စာသည္ လိုအပ္တာထက္ ပို၍ က်ိန္တိုက္ေလသည္။

   ညအခါ လသာသာေတြထဲမွာ မေထြးဖမ္းမိတာ ကၽြန္ေတာ့္အျပစ္ျဖစ္ေလသည္။



လင္းေသြးအိမ္၊ေတာင္ေပၚေျမ၊

အိမ္ျပန္ေနာက္က်ခဲ့တယ္

ထင္မထားခဲ့ဘူး
အေစာႀကီးကတည္းက သိသင့္ခဲ့တာ
တကယ္ဆို
ကိုယ္ ဒီေလာက္မအခဲ့သင့္ဘူး
ခုေတာ့ေလ
ေနာင္တရစရာမလိုတဲ့ ေနာင္တေတြနဲ႕သာ ကိုယ့္ခမ်ာ
၀ပ္တြားခရခဲ့ရ
အေျခအေနအရ
မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြနဲ႕
ကိုယ္တို႕သမိုင္းကို ျဖတ္ခဲ့ရတယ္
ႏွစ္ကာလတို႕ေရ ...
ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ အားနာခဲ့သင့္တယ္ ။ ။

လင္းေသြးအိမ္၊ေတာင္ေပၚေျမ၊
9.5.2014